Greek English
Αρχική Σελίδα / Τοπωνύμια
Print this page

Τοπωνύμια

Στην Αναρίτα διασώθηκαν από γενιά σε γενιά αρκετά τοπωνύμια, εμπνευσμένα από ονόματα Αγίων και ανθρώπων, χαρακτηριστικά του εδάφους αλλά και από ιστορίες της καθημερινής ζωής. Πιο κάτω παρατίθεται ένας πίνακας με τα τοπωνύμια της κοινότητας, αλλά και ένας σύντομος σχολιασμός για μερικά από αυτά.

Σχολιασμός Τοπωνυμίων:

Αζωνιάς, ο: Γκρεμός, που στη μέση του υπάρχει ζώνη χώματος με διαφορετικό χρώμα.

Άης Νησίφορος, ο, ή Άης Νηκίφορος: ο Άγιος Ονησίφορος

Άης Πιφάνης, ο: ο Άγιος Επιφάνειος

Ακόνες, οι: πέτρες όπου οι χωριανοί μπορούσαν να ακονίζουν μαχαίρια και διάφορα αγροτικά εργαλεία.

Αμματική, η: η αγία Ιαματική

Ασπρόκρεμμος, ο: γκρεμός με άσπρο χρώμα όπου τώρα βρίσκεται το φράγμα του Ασπρόκρεμμου.

Βασιλίνα, η: στα σύνορα του χωριού Φοίνικα. Σύμφωνα με την παράδοση εδώ ήταν το βασίλειο των Φοινίκων, γι’ αυτό έμεινε και το όνομα στην περιοχή. Το όνομα του χωριού Φοίνικα φυσικά, σχετίζεται με την ύπαρξη φοινικόδενδρων στην περιοχή. Ο Σ. Μένανδρος υποστηρίζει ότι το όνομα Φοίνικας προέρχεται «από την αρχαίαν εποχήν εκ τινός εκεί φοίνικος» προτού η γλώσσα συναφομοιώσει όλα τα καρποφόρα δένδρα σε θηλυκά.

Βρύση του Μπέη, η: το τοπωνύμιο συνδέεται με έναν αυθαίρετο, άπληστο μπέη την εποχή της Τουρκοκρατίας, που από όπου περνούσε, καβάλα στο άλογο του σφετεριζόταν κάθε κτήμα που του άρεσε. Όταν κάποτε σταμάτησε σε αυτή τη βρύση να ποτίσει το άλογό του, κάποιος αδικημένος χριστιανός που ήταν κρυμμένος εκεί, τον σκότωσε. Από τότε πήρε το όνομα αυτό η βρύση.

Γιοφύριν του Ξερού, το: στα σύνορα με τα Κούκλια. Στην κοίτη του Ξερού ποταμού είναι τώρα το φράγμα του Ασπρόκρεμμου.

Ελιά του Βράγκου, η: ελιά από την εποχή της Φραγκοκρατίας.

Καραμάνοι, οι: περιοχή, όπου στην Τουρκοκρατία υπήρχε στρατόπεδο καραμάνων, που η πύλη έστελλε από την Καραμανιά της Μικράς Ασίας, για να τρομοκρατούν και να κρατούν σε υποταγή τους χριστιανούς.

Κιλιττόκαμπος, ο: ο κάμπος που παιζόταν το κιλίττιν (τούρκικη λέξη κιρίττιν=κονταρομαχία εφίππων).

Κινκίλης, ο: ηχοποιημένη λέξη από το κινκλίζει (=κελαρύζει) το νερό.

Κλεισούρες, οι: μονοπάτι, από όπου οι τούρκοι των Μαντριών περνούσαν, για να πάνε στο γειτονικό χωριό Φοίνικα, που ήταν και αυτό τουρκικό. Οι Αναριτιώτες επειδή φοβούνταν μήπως οι Τούρκοι των χωριών αυτών ενωθούν και τους επιτεθούν, έκλεισαν το μονοπάτι με μια μικρή πύλη, που την κλείδωναν και την φρουρούσαν.

Λαουρώμια,τα: περιοχή με πολλούς λαγούς, όπου οι Ρωμιοί δεν άφηναν τους Τούρκους να κυνηγούν με αποτέλεσμα να γίνονται πολλοί τσακωμοί μεταξύ χριστιανών και Τούρκων.

Λιζάτα, τα: από τη φράγκικη λέξη λίζιος (=δουλοπάροικος) και τη λατινογενή μεσαιωνική κατάληξη –άτος, -άτη, -άτον που φανερώνει ιδιοκτησία.

Μονο(Δ)έντρης, ο: βυζαντινή λέξη μονοδένδριον. Η λέξη αναφέρεται σε προφητεία που κυκλοφόρησε πριν από την άλωση της Κωνσταντινουπόλης από τους Τούρκους. Σύμφωνα με αυτή «άγγελος φέρων ρομφαίαν παραδώσει την βασιλείας συν τη ρομφαία ανωνύμω τινί ανδρί και έρει αυτώ: λάβε την ρομφαίαν ταύτην και εκδίκησον τον λαόν Κυρίου. Τότε τροπήν έξονται οι Τούρκοι και οι Ρωμαιόι καταδιώξουσιν αυτούς άχρις ορίων Περσίας, εν τόπω καλουμένω Μονοδενδρίω».

Παπούτας, ο: περιοχή όπου οι Αναριτιώτες σκότωσαν τον Παπούτα, κλείνοντάς τον σε ένα σακκί και κυλώντας τον από μια απότομη πλευρά, γιατί ερχόταν από άλλο χωριό, τους κορόιδευε και τους έκλεβε τα ζώα τους.

Πεζούνα, η: μεγάλη ελιά στη μέση του χωριού, όπου μαζεύονταν τα περιστέρια και έτρωγαν τον καρπό της.

Σύρματα, τα: χωράφια που αγοράστηκαν από γεωκτήμονα και τα χώρισαν σε μερίδια (μοίρες), τραβώντας (σύρνωντας) γραμμές.

Τρομάρχης,ο: από τη βυζαντινή λέξη τουρμάτχης, που σημαίνει αρχηγός τούρμας (στρατιωτικού σώματος). Είναι μεγάλη έκταση γης, που φτάνει ως τον κύριο δρόμο Πάφου-Λεμεσού.

Πηγή:
Κοινοτικό Συμβούλιο Αναρίτας

 

Πολυμέσα

ΒΙΝΤΕΟ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ
ΑΛΜΠΟΥΜ
ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ
ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ
 
Designed & Developed by NETinfo Plc